Waarom ik voor CSA-groenten kies

Ik moet jullie iets bekennen. De groenten uit Deurne komen niet echt uit Deurne.  Ze komen meestal uit Booischot. Booischot is een onooglijk dorpje ergens tussen Antwerpen en Brabant in een regio waar ze de vreemde gewoonte hebben om gemeentenamen met ‘schot’ te bedenken. Het is daar waar Maaike Mussche en Ole Deschout na omzwervingen via Koningshooikt en Nijlen neerstreken om er naast hun dochters ook hun groenten groot te brengen.

Ons Logisch Voedsel

Van die groeten eten wij sinds twee jaar elke week mee. In ruil voor ons oogstaandeel, pikt mijn man elke week vanaf april tot en met december een mand met groenten op in ’t Werkhuys in Borgerhout. Community Supported Agriculture (CSA) heet dat.

Ik leerde Maaike kennen als “Maaike van van de Ecologische Buurtwinkel”. Ze verkocht er graantjes en nootjes in bulk, biobrood en herbruikbaar maandverband. Op een dag sloot ze  haar winkel met de aankondiging dat ze boerin werd en opende ze een groentekraam naast de apotheker. Als ik daar appels kocht die ik naast mijn twee oogappels in de bakfiets legde, kwam ik gegarandeerd thuis zonder appels. (Rara: wie had wie opgegeten?) Toen sloot ook het kraampje,  maar wij waren al lang verkocht. De zak appels werd een groentemand en de groentemand werd een oogstaandeel bij Ons Logisch Voedsel, het bedrijfje van Maaike en Ole.

Wekelijkse mand groenten op de fiets

Ons wekelijks Logisch Voedsel groentenaandeel

Waarom doet een mens dat in ’s hemelsnaam? Vooraf een half maandloon betalen en omrijden voor vreemde, zanderige groenten terwijl hij in de Delhaize uit meer dan honderd blinkende groenten kan kiezen die hij pas betaalt als hij ermee langs de kassa loopt…

Ik zal het u vertellen.

Amai mijne portemonnee: wie betaalt de rekening?

800 euro voor een ‘medium’ oogstaandeel. In eerste instantie vond ik dat veel geld. Ik probeerde uit te vogelen of we daarmee meer zouden uitgeven dan wanneer we ons ding deden in de supermarkt, maar ik kwam er niet uit. Eigenlijk stelde ik de foute vraag.  De vraag is niet: waar koop ik de goedkoopste groenten? De vraag is: hoe komt het dat groenten in de supermarkt zo goedkoop zijn? Langs welke (om)weg komen ze in de rekken terecht? Hoe vers zijn ze dan? Wie verdient daar (niet) aan?

Zo’n vooraf betaald oogstaandeel geeft de boer meer zekerheid dan wanneer hij zijn oogst langs de geijkte kanalen moet zien kwijt te geraken. Al mag je die zekerheid niet verwarren met bestaanszekerheid. Maaike en Ole woonden drie jaar in een woonwagen op hun veld. Werken van zonsopgang tot zonsondergang valt in de winter misschien nog mee, maar in de zomer zijn dat letterlijk lange dagen. En dat zijn dan de ‘gewone’ werkdagen. Want wat doe je als je veld overstroomt en een groot deel van de oogst wegrot? Of als in de heetste zomer van de eeuw de beregeningsinstallatie het laat afweten? Dag en nacht werken dus. En dat voor een loon dat flirt met de armoedegrens.

Gratis mindfulness

Als ik hoor of lees hoe het Maaike en Ole vergaat in hun strijd met of tegen de natuurelementen, voel ik me wel eens schuldig omdat we niet vaker langsgaan om mee te helpen op het veld. Een paar keer per jaar komt het er gelukkig wel van. Dan karren we met ons vier naar Booischot en gaan we een middag mee schoffelen, tomaten opbinden of bonen plukken. Vermoeiend? Best wel, maar het is een totaal andere vermoeidheid dan het opgedraaide gespannen moe na een drukke dag op kantoor.

Na een dag met mijn handen in de grond heb ik geen dure yogaretraite meer nodig. Dan ben ik helemaal zen en mindful. Eén met mezelf en met de natuur. Geaarder dan een oude eik. Maar vooral: zwart en zanderig.